روزنامه ایران
1397/03/23

دموکراسی مستقیم، ولی ناقص!



عباس عبدی
تحلیلگر سیاسی
بیاییم با یکدیگر چنین صحنه‌ای را تصور کنیم که در یک جلسه کارشناسی و تصمیم‌گیری مثلاً شورای پول و اعتبار، نمایندگان نهادهای گوناگون نشسته‌اند و می‌خواهند درباره یک موضوع مهم پولی، مثل نرخ سود بانکی، یا پرداخت و تخصیص اعتبارات، بحث و تصمیم‌گیری کنند. در این میان دو نفر از اعضای جلسه، پلاکاردی را درآورند و روی میز پهن کنند که صدها یا حتی هزاران نفر واقعی یا جعلی آن را امضا کرده و خواهان حذف سود بانکی شده!!! و انتظار هم داشته باشند که اعضای شورا عقل خود را زیر پا بگذارند و مطابق خواست این پلاکارد یا... رأی دهند. خب، اگر قرار است  بنای تصمیم‌گیری در یک موضوع تخصصی، اینگونه عریضه‌ها و امضا جمع کردن باشد، اصولاً چه نیازی به جمع شدن افرادی تحت عنوان شورا یا مجلس و... گرفتن حقوق‌های کلان است؟ این‌کارهای نمایشی هنگامی صورت می‌گیرد که طرفداران آن نظر، توان دفاع منطقی از خواسته خود یا نقد و رد ایده و طرح دیگران را ندارند. از این‌رو متوسل به امضاسازی می‌شوند، کاری که هزینه چندان زیادی ندارد. اقدامی که چند نفر از نمایندگان مجلس در جلسه یکش

منبع خبر: