بخش کشاورزی در انتظار

عبدالحسین  طوطیایی ‏‏ پژوهشگر کشاورزی رخداد و تنش‌های اخیر از برون و درون مرزهای کشور، روند مدیریت  اجرایی را بعضا دست‌خوش  خود قرار داده و بر سپهر آن سایه ‏افکنده است. چنین فضایی برای دیده‌بانان عرصه زیست و امنیت غذایی چه بسا غباری از نگرانی مضاعف افزوده است. دیده‌بانانی که ‏باور دارند راهبرد دستیابی به حداکثر بهره‌وری پایدار از ظرفیت‌های تولید و به موازات ثبات اکوسیستم‌های کشور، به لحاظ اهمیت ‏حیاتی‌اش بر فراز تمامی جریانات و دیدگاه‌های گوناگون سیاسی و جناحی قرار داشته و هیچ  فوریتی  دیگر از اهمیت آن نبایستی ‏بکاهد. این بخش درحقیقت  برای هر کشور و جامعه درون آن به مثابه سفره کرامت نظام هستی است. سفره‌ای که به قول شیخ ابوالحسن ‏خرقانی: هرکه در این سرا درآید نانش دهید و از ایمانش مپرسید چه آنکس که به‌درگاه باری‌تعالی به جانی ارزد البته بر خوان بوالحسن ‏به نانی ارزد‎.
پس از جایگاه  تزیینی ساختار مدیریت کشاورزی  در دو دهه قبل از انقلاب اسلامی، اما درعمده‌ای از چهار دهه بعد هم  این بخش از ‏آزمون و خطاهای بی‌پاسخ بسیاری رنج برد و چه بسیار زیان‌ها دید. در ایام دولت‌های نهم و دهم و درشرایط فوران درآمد نفت، ‏بخش کشاورزی درحال غرق شدن بود تا اینکه عمر دولت به‌پایان رسید. در دولت‌های یازدهم  و هم اکنون دوازدهم گرچه تلاش ‏کمتری برای کاهش ساختار حجیم و کند دستگاه متولی کشاورزی انجام شد، اما اصلاحات  راهبردی صورت گرفته  و کنترل نسبی ‏بازار مصرف و تلاش‌های متمرکز وزیر جهاد کشاورزی  به  دستاورد‌های برجسته‌ای  منجر شد. وزیر نسبتا موفق جهاد کشاورزی در ‏چالش با  مطالبات بعضا سلیقه‌ای و کارت‌های زرد  پی‌درپی گروهی از نمایندگان مجلس و  در نیمه راه دولت حاضر سرانجام  ناگزیر  به ‏استعفا  شد. ‏
رئیس جمهوری اکنون ناگزیر است در باد و بورانی که از هر جهت بر دولت او فشار می‌آورد برای کمتر از دو سالی که از عمر دولتش ‏مانده است، متولی جدید  بخش کشاورزی را به مجلس معرفی کند. مجلسی که بسیاری از نمایندگان آن درحال  خداحافظی بی‌‏برگشت از بهارستان  هستند. بسیاری از این نمایندگان یا همکاران‌شان در ادوار گذشته ثابت کرده‌اند که در نظاره و مطالبه از ‏مدیریت بخش کشاورزی کمتر به اولویت‌ها عنایت داشتند و عمدتا از روزنه جناح یا کسب آرای حوزه خود به نقد یا ایراد پرداخته ‏بودند‎.اما دغدغه روحانی و با درک انبوهی از مشکلاتی که اکنون بر سر دولت او آوار شده با نگرانی مجلسیان دراین شرایط خاص ‏کشور متفاوت است. او هنوز دو‌سال دیگر در خیابان پاستور حضور دارد. وزیر جهاد کشاورزی دولتش در 6‌سال اخیر و در مقایسه ‏با سلف خود  و با تحمل مرارت  و دشواری‌های بسیار  به ارقامی برجسته در تولید محصولات اساسی رسیده است. از طرفی  با ‏وجود مسئولیت تأمین امنیت غذایی اما سایه تیره تحریم‌ها هیچ‌گاه تا به اندازه حال حاضر، کانون‌های رشد و پایداری اقتصادی ‏کشور را نشانه نگرفته است. شاید بتوان ادعا کرد که به همین دلیل  بخش کشاورزی در تداوم پایداری ‏کشور و مردم ما نقش آفرین نبوده است. از طرفی بسیاری از برنامه و پروژه‌های در دست اجرای این بخش  در نیمه  راه اجرای خود قرار ‏دارند. در چنین فضایی‌، بعضی رسانه‌ها  نیز  با  گمانه‌زنی‌های سلیقه‌ای برای گزینه  جدید وزارت جهاد کشاورزی، به جای تأکید بر ‏ضرورت‌های ملی  به ابراز علائق خود می‌پردازند. از دیگر مواردی که  با عنایت به دیرینه فرهنگی  در ساختار اجرایی دولتی بایستی بر ‏ملاحظات فوق افزود سر درگمی و غباری از تردید و عدم احساس پایداری است که  در مدیران میانه یا سرمایه‌گذاران و قاعدتا ‏متأثر از تعدد گمانه‌زنی‌های مختلف حکمفرماست‎.در چنین  شرایطی بهتر است رئیس جمهوری با تأکید بر صیانت  از دستاورد‌های به دست آمده دولت خود در بخش کشاورزی و نیز ‏برای به انجام رساندن برنامه‌های نیمه کاره به معرفی گزینه وزیر جهاد کشاورزی  اقدام کند.  بدون تردید این فرصت محدود  باقی مانده ‏تا پایان عمر دولت دوازدهم، تحمل  متولی از گرد راه رسیده‌ای را  با انبوهی از برنامه‌های مبتنی بر آزمون و خطا  ندارد.  چنین گزینه‌ای ‏تنها  بایستی به حفظ دستاوردها و به انجام رساندن  پروژه‌ها اهتمام ورزد.‏
رزرو هتل