درها به روی خانه‌پدری باز شد



جوان 25 ساله اهوازی مشغول خواندن روزنامه است که تیتر «پیدا شدن جنازه تکه تکه شده دختری در کارون» نگاهش را جلب می‌کند؛ دخترکی اهوازی که بعد از آزادی از زندان اسیر دست برادرانش شده و جنازه‌اش در گونی سربسته‌ای سر از کارون در می‌آورد. این قصه در جان او نشسته و با او می‌آید تا سال 87، جشنواره فیلم پلیس. گلایه‌های سردار احمدی‌مقدم از اینکه «چرا شما به قتل‌های خانوادگی نمی‌پردازید؟» انگاری پیشنهادی است به او تا سرنوشت غمبار دخترکی که سال‌ها ذهنش را درگیر کرده تصویر کند. 32 سال از آن روزها گذشته و حالا او که با ساخت «تنوره دیو»، «آبادانی‌ها»، «بودن یا نبودن» و... به فیلمسازی شناخته شده در سینمای ایران بدل شده بدون معطلی این پیشنهاد را می‌پذیرد. کیانوش عیاری با مشارکت ناجا «خانه پدری» را می‌سازد. سال 89 فیلم آماده نمایش است و در اولین حضورش در جشنواره ونیز از آن به عنوان یک پدیده یاد می‌شود. با بازگشت فیلم از این جشنواره صف‌آرایی مخالفان هم آغاز می‌شود. اولین معترض نیروی انتظامی است که اعلام می‌کند به خاطر خشونت با اکران فیلم مخالف است. با کناره‌گیری ناجا از تهیه‌کنند

منبع خبر:

رزرو هتل