برخورد گزینشی با حقوق بشر، چرا؟!

شورای حقوق بشر سازمان ملل در روزهای گذشته شاهد فضاسازی‌های کینه توزانه علیه ایران بود که به استناد گزارش پرخطای گزارشگر ویژه، برخی رژیم‌های فاسد هم تلاش کردند بر طبل تبلیغات ضدایرانی بکوبند.
اصل اینکه قرار است گزارشگر ویژه‌ای بر عملکرد ایران در باب حقوق بشر وجود داشته باشد و همواره مطالبی را گزارش کند، نکته‌ای است که مبانی آن به کلی زیر سوال است، چرا که در گذشته به عنوان تجربه‌ای مفید و موفق ارزیابی نشده و نوعی اهرم فشار سیاسی – تبلیغاتی از جانب دشمنان ایران مورد سوءاستفاده قرار گرفته است.
جمهوری اسلامی ایران برای سالها با گزارشگران ویژه همکاری و روابط نزدیکی داشته و با نهایت حسن نیت به آنها در جهت دریافت و انعکاس اطلاعات و گزارشات مرتبط فرصت داده است. لکن بازخورد آنهمه همکاری و حسن نیت به چند دلیل روشن، همواره منفی بوده و هست. نخست آنکه گزارش اولیه گزارشگران ویژه، همواره «دستکاری» می‌شده و می‌شود تا به ابزاری ضد ایرانی تبدیل گردد و نیات پلید برخی کشورها را نمایندگی کند.
نکته دوم، آنکه با همین دستکاری‌ها و اعمال فشارها بر گزارشگر، همواره از برخی عناصر فاسد و تروریست‌ به عنوان «منبع خبر» و «شاهد»، نقل قولهای نادرست، وارونه، به شدت کینه‌توزانه و غیرواقع در متن گزارش منعکس گردیده که تحت هیچ شرایطی قابل راستی آزمائی و قابل اثبات نیست.
این نکته از آن جهت اهمیت دارد که بعضاً رفتار و عملکرد گزارشگر ویژه تحت همین مکانیزم ضدایرانی به ابزاری علیه ایران و به فرصتی برای دخالت در امور داخلی ایران تبدیل شده و نقطه شروع جوسازی‌ها و کینه‌توزانه به حساب می‌آید.
تصادفی نیست که دقیقاً بلافاصله پس از قرائت گزارش ضدایرانی گزارشگر ویژه در شورای حقوق بشر سازمان ملل، مایک پمپئو وزیر خارجه شرور آمریکا دقیقاً همان محورها و همان اتهامات را در گزارشی کینه‌توزانه علیه ایران انتشار داد و اتحادیه اروپا نیز دقیقاً با همین ترکیب و محتوا به موضع گیری علیه ایران پرداخت. همسوئی چنین جریاناتی به جای آن که به استحکام دیدگاه‌ها و مواضع مشترک منجر شود، بی‌اعتباری مطالب ادعائی و مهم‌تر از آن سستی محتوای تکراری را گوشزد می‌کند که نشانگر غرض ورزی «منابع» و نقش عوامل پشت پرده در دستکاری گزارشات ضد ایرانی است.
مسئله این است که اگرچه مرتباً در گزارشات مرتبط از اعدام قاچاقچیان مواد مخدر گلایه شده ولی هرگز به این حقیقت بزرگ اشاره‌‌ای نشده که اصل تلاش برای اشاعه مواد مخدر در ایران یک ترفند سیاه و کثیف استعماری است که به ویژه پس از اشغال افغانستان توسط آمریکا در مقیاس وسیعی تشدید شده و گسترش یافته و به وضوح می‌توان چند برابر شدن کشت و توزیع مواد افیونی را یک سیاست خصمانه علیه ایران و سایر کشورهای اسلامی ارزیابی کرد که مشخصاً بیشترین قربانیان آن، ملتها هستند نه آنطور که در گزارش منعکس شده، قاچاقچیان مواد مخدری که اعدام شده‌اند.
سازمان ملل بایستی در قبال این برخورد تعمدی و خصمانه پاسخگو باشد که چرا گزارشگر ویژه به جای حساسیت نشان دادن به زندگی و مرگ تدریجی قربانیان مستقیم مواد مخدر به سرنوشت سوداگران مرگ حساسیت نشان می‌دهد و برای آنها اشک تمساح می‌ریزد؟
موضوع مهم دیگر به ورود گزارشگر ویژه به مسائل جاسوسی و امنیتی به عنوان یک موضوع مرتبط با امنیت ملی کشور مربوط می‌شود که بدون توجه به حساسیت مطلب و درک پیامدهای جاسوسی برای بیگانگان، در مورد سرنوشت جاسوسانی که در چنگال قانون گرفتار شده‌اند، دلسوزی می‌کند و برای نجات آنها از پیامدهای عملکردشان خواستار کمک به جاسوسان است. نقش دستهای پنهان و آشکار قدرتهای شیطانی که بعضاً جاسوسانی گرفتار در ایران را نمایندگی می‌کنند، در انعکاس خواسته آنها در گزارش ویژه کاملاً قابل رصد کردن و ردیابی است. تصادفی نیست که دقیقاً در همین روزها و همزمان با انعکاس گزارش ویژه ضد ایرانی در شورای حقوق بشر سازمان ملل، ناگهان وزیر خارجه انگلیس برای اعطای مصونیت دیپلماتیک به یک جاسوسه، وسوسه می‌شود و امانوئل مکرون رئیس‌جمهور فرانسه نیز از یک محکوم دادگاه‌های ایران برای سفر به فرانسه دعوت می‌کند! جای سوال است که کدام کشوری به جاسوسان و عوامل این چنینی مدال داده و یا نسبت به اقدامات جاسوسانه بی‌تفاوت بوده و هست؟ بعلاوه اگر آقای مکرون کمترین حساسیتی به حقوق بشر دارد، خوبست سرکوب جلیقه زردها را پایان دهد و از کور کردن جوانان فرانسوی در خیابانهای پاریس و سایر شهرهای فرانسه پرهیز نماید.
بر کارنامه ایران در زمینه حقوق بشر هر ایرادی که وارد باشد، قطعاً آمریکا، انگلیس و فرانسه با در نظر گرفتن کارنامه سیاهشان در زمینه دشمنی آشکار و نهان علیه ملتها و حتی مردم خودشان در مقام و موقعیتی نیستند که خود را پرچمداران حفظ و دفاع از حقوق بشر در مقیاس جهانی جا بزنند و حال آنکه هنوز هم با تمامی توان و ظرفیت خود علیه بشریت به شرارت و جنایت سرگرمند.
«برخورد گزینشی» همین کشورها با پیشینیه سیاه استعماری در قبال حقوق بشر در سایر کشورها به قدری محرز و افشاگرانه است که اگر ذره‌ای حسن نیت داشتند، قاعدتاً هرگز نبایستی به خود اجازه دهند که در این مقوله سخنی بگویند. همین کشورها با توجه به حضور مستشاران نظامی آنها در جنگ یمن، در واقع شرکای جرم ائتلاف بدنام سعودی در ارتکاب جنایات جنگی علیه مردم مظلوم یمن محسوب می‌شوند. بعلاوه سیل ارسال جنگ افزارهای فوق مدرن برای ماشین جنگی ائتلاف سعودی در جنگ یمن، صرفاً به خاطر منافع نامشروع اقتصادی غرب است که علیرغم پیامدهایش همچنان ادامه دارد و شرکای جرم سعودی‌ها، وقیحانه تلاش می‌کنند خود را پرچمداران عدالت و حقوق بشر در جهان جا بزنند.
بعلاوه سکوت معنی‌دار غرب در قبال فجایع تکاندهنده‌ای همچون جنگ یمن و قتل فجیع قاشقچی و کارنامه سیاه حامیان تروریسم در سوریه و عراق به وضوح نشان می‌دهد که حقوق بشر عملاً به ابزاری سیاسی – تبلیغاتی برای سرپوش گذاشتن بر عملکرد ضدانسانی متحدین غرب و موضع گیری خصمانه علیه کشورهای مستقل تبدیل شده و به همین دلیل هم فاقد کارآئی مورد انتظار است.
خرید بلیط